Vulpes vulpes

Last weekend I made a small lino cut and printed it… a fox.

The fox is an animal which speaks to my imagination. It’s a rare and beautiful animal which you won’t see very often. I remember I used to see two foxes every now and then in my rear garden when I lived in Edinburgh; a crippled old fox accompanied by a younger one. 

In most folktales and mythology the fox symbolises trickery and deceit - stories of a fox stealing food from a raven or deceiving a stork with a meal served on a flat plate. Probably most of us would refer to a fox as vicious and mean – and this is because of how the fox is referred to in stories. Since long we ascribe human characteristics to animals; both Aristoteles in his work Historia Animale and Gaius Plinius Secundus, a Roman historian and scientific encyclopedist, mentioned the fox as being vicious.

But there is this other fox too. In some stories the fox is portrayed as a friend or faithful guardian, as a lover, or as a hero like in the animation of Robin Hood where the hero is illustrated as a fox by Walt Disney. And did you know that the name Zorro, the legendary hero, means ‘fox’ in Spanish?  

Which fox is the one you know? It all depends on the stories which were handed down to you isn’t it?

On one hand there is this fox who is vicious, mean, deceitful and who deserves to be expelled because of his misbehaviour. And on the other hand there is this same fox – which turns out the be different, the fox who is alert, wild and untameable. In his heart you’ll find a rebel, fighting injustice, a friend and faithful guardian!

There is a lot of power in the stories we hear and believe.

De geur van versgebakken brood

Een tijdje geleden schreef ik het volgende verhaaltje. Recentelijk heb ik er een illustratie bij gemaakt.

De geur van versgebakken brood.

Hij wist het nog goed. Als klein kind speelde hij er op de vloer. Je zou denken dat een kind went aan een geur waar het regelmatig in speelt en deze niet meer opmerkt. Maar deze kleine jongen stond regelmatig rechtop, met zijn ogen dicht en zijn neus in de lucht om de geur van versgebakken brood op te snuiven. Wat was dat lekker!

Hij was er goed in, dat snuiven, beter dan anderen. Hij kon namelijk aan de geur herkennen wat voor een brood in de oven warm lag te worden. Zo rook het tijgerbrood naar groot avontuur, kloosterbrood naar galmende gangen vol aanbiddingsmuziek, en zonnebloempittenbrood naar de uitgestrekte velden vol goudgele bloemen. Het was een gave, had zijn oom eens verteld, niet lang voordat hij stierf, gestikt in een snee roggelbrood.

Deze jongen wist wat hij later wilde worden. Net als zijn oom, zou hij zijn gevoeligheid, zijn neus, zijn gave inzetten om de mensen van heinde en verre te voorzien van het heerlijkste brood van het land.

Maar toen hij later groot geworden was werd zijn gave niet gewaardeerd. Met het ruiken van brood kon je geen boterham verdienen, vond men. Er waren mensen met hele andere neuzen, en die hun neus ophaalden voor de zijne. Brood was gewoon brood, daar moest hij niet over zeiken. En terwijl hij dat maar liet, werd het hem op zijn brood gegeven.

Zo werd hij langzaam iemand anders, anders dan hemzelf. Aan de buitenkant werd hij een prima vuilnisman en ruimde keurig de rommel op van anderen. Aan de binnenkant werd hij een lege kliko, waarin holle klanken echoden en de geur van versgebakken brood ver te zoeken was.

Spruiten

Ha ha, dit is een grappig stukje dat ik geschreven heb zo'n half jaar geleden over als het leven tegenzit. Ik kon het niet laten even te delen en heb er zojuist nog even een tekeningetje bij gemaakt. (ik heb niks tegen spruiten hoor, Sef dus wel)

Sef kon het nog goed herinneren. In zijn gedachten beleefde hij het opnieuw... Hij rook de verschrikkelijke geur in het huis, en voelde de grote groene ballen die in zijn mond maar bleven hangen en de smaak van het bijna moeten braken dat van diep achter in de keel opkwam… Er leek nooit een einde te komen aan de berg ergernis die op zijn bord lag. Wat een verschrikkelijke ramp was het als hij hoorde dat ze ’s avonds weer spruiten zouden gaan eten.

Hij had nu weer een bord voor zich; dit maal het bord van het dagelijks leven. Dit bord bracht hem bij zijn herinnering aan zijn bord als kind. Wat er nu op lag was geen berg spruiten, maar veel zwaarder te verteren. De gedachte aan deze berg deed hem duizelen. Niet te overzien, niet te behappen en niet te verteren, of toch...?

Weer een spruit… De gruwel die hij ervoer bij de grootte, de structuur, de geur en de smaak van de bal van bladeren spreidde zich door zijn hele lichaam, van zijn mond en neus tot aan het einde van zijn haren en de puntjes van zijn kleine tenen. Terwijl de ballen zich leken te vermenigvuldigen op zijn bord als een of ander gevaarlijk virus, herinnerde hij zich ook de langzaam opkomende vreugde als de strijd met de ballen toch langzaam overwonnen werd. Nog 8, nog 5, 3, 2, nog 1… Wat een ongelooflijke opluchting!
Morgen zouden ze weer wat anders eten!

Merry Christmas

At the drawing and paint classes I give we made an illustration with watercolour, inkpen and pastel. You can read the little story here.


I wish you a very nice Christmas and hope new windows and doors will open up for you in the new year - opportunities to see dreams fulfilled!

Unfinished projects

I tend to hide my work from the public till it's perfect... Such a pitty! Because most of the time it ends on the pile of unfinished work. I started with this short (unfinished!) story a while ago, but I decided I had to break with the habit.
Hope you enjoy reading, listening and watching this story!


Little bird
Sef decided to close his eyes for a couple of minutes and he took a deep breath. While he was standing on one of the paths in ‘his’ big forest, he felt the warm sun touching his face. He could stand here forever!
Beside the sound of the soft wind blowing through the leaves, he heard an orchestra of birds singing. One of them sang very special. She wasn’t as loud as others but he could hear her very clearly.
Sef could recognise a lot of birds by their song, but he couldn’t identify this one. It sounded a little bit like the song of the Red pimpled green beak, but was much more intriguing. The more he was aware of her voice, the more it stirred his soul. He was tempted to believe that the bird was singing especially for him. It even looked like… hey… he knew that song. Sef kept his eyes closed, slowly took his violin from his back, and while the song of the bird danced through his head, his notes gently joined.
He played note after note, verse after verse. The music played in his head and flew through his fingers and violin into the sky where it melted together with the warm sunlight, the fragrance of the trees and flowers and the enchanting songs of the birds. Everything in the forest danced. He didn’t see it, but he felt it. Everything was spinning around him. And as he opened his eyes, he saw that all his friends had joined him. Bear, Fox, the twin rabbits and all the others. What a beautiful day!